Oot

'Oot is dood', zo begon ik de sms. Pas toen ik het voor mijzelf mompelde merkte ik dat de confronterende zin in een flauw rijmpje was veranderd dat niet zou misstaan op een geflopt kinderboek over een tuinkabouter die onder de grasmaaier verdwijnt. Oot zou het respect krijgen die hij verdiend, zelfs in een sms'je. Tact en gevoel in een sms'je, misschien ben ik wel de eerste die het probeert.

'Oot is overleden', werd de volgende keuze. Maar ook dit heeft een nog enigszins lekker rollende klank over zich. 'Oot is overleden' heft zich ieder geval boven een prentenboek, maar had nog steeds iets joligs over zich. Ik besloot dat het aan Oot zelf lag, want tsja, wie heet er nou Oot?

'Oot is overleden' werd mijn definitieve versie. Het vrolijke tintje had wel iets met Oot. Daarnaast weet ik zeker dat hij het grappig had gevonden wanneer er een prentenboek met kabouters en grasmaaiers naar hem zou worden vernoemt. Ik druk op verzenden.

Oot was pas echt voor mij overleden toen het woordenboek op mobiel vroeg of ik 'Oot' wilde opslaan. Nee.

En weg was Oot.

We hebben gelachen Oot, het ga je goed.

15 mei 2010