De Duivel rijdt lijn 9

Vandaag 12 april, 1 dag na mijn verjaardag.

Paniekerig ren ik rond in het huis. 'Waar zijn mijn sleutels' gil ik. De vader antwoord met het geniale, 'heb je al eens in het bakje gekeken?'. Dwaas. Het bakje is de verzamelplek voor alle sleutels en daarmee de eerste plaats waar gekeken wordt. Een blinde graai in het bakje zorgt meestal voor een veelvoud aan mogelijkheden om de deuren te bedwingen. Maar niet vandaag. 'Natuurlijk heb ik in het bakje gekeken, vent', antwoord ik gepikeerd. Met elke zak die ik omkeer kruipt de trein verder naar station Wormerveer.

Sleutelloos plof ik neer op een stoel in de 9.20, waarna mijn achterzak kraakt. Niet wetend dat dit de stilte voor de storm is zak ik verder weg in het versleten kunststof. Centraal station. Ik had moeten blijven zitten. Ik had naar Rotterdam of wat het eindpunt ook was. Het was te laat.

'Blierp' zeg ik altijd in duet met de reader wanneer de kaart het machientje raakt. 'Blierp'... een solo ditmaal. 'Hij doet het niet' zeg ik tegen de vrouw achter het stuur. Ze kijkt mij schaapachtig aan, ik loop door. Nadere inspectie van mijn OV-kaart (er zat een barst in de kaart) wordt abrupt onderbroken door een omroep. 'Wil de student even terugkomen, zo gaat dat niet he'. Ik loop naar het hokje.

'Er zit een barst in' zeg ik, alsof er een kind in het hokje zit. 'Je moet toch betalen', antwoord ze. Ik kijk haar aan. De belichaming van de menopauze kijkt terug. Haar lichaam gaf de indruk in een soort permanente opvlieger te zitten en het hoekige brilletje trilde alsof het zichzelf het liefst zou losscheuren om maar niet meer in direct contact met haar neus te hoeven komen. De vrouw (?) presteerde het om een grijns op te hoesten die zelfs Gandhi tot een rondstompende maniak had gedreven. Het was duidelijk, de tram was haar kerk en zij eiste een offer.

'U noemde mij tijdens het omroepen toch echt student. Denkt u niet dat ik het voordeel van de twijfel verdien, voor deze keer?'
'En het Spui is hoeveel?' vraag ik door het beslagen glas heen. Geen antwoord. Ik besluit de vraag in brokjes te verdelen die haar SBS6 breintje kan bevatten. 'Spui. Hoeveel' zeg ik wederom en sla vijf euro op haar altaar.

De dag was maar net begonnen.








Morgen meer.