het land van duizend medici
het land van dictatuur
duizend donors hand in hand
een bijbel op het vuur
Het land waar niemand zich laat gaan
Behalve als ze Jimmen
Dan breekt er soms virus los
Paniek onder gezinnen
Één land, één leider en een staat
Een volk dat dient als proefdier
De wetenschap die is nu god
Een scalpel in een scholier
15 miljoen mensen
onder leiding van die JimdeJim
Ok, dit had nooit gepubliceerd moeten worden
Ik gebruik blogger vaak om gewoon onzin dingetjes te typen, maar om een of andere reden is deze gepubliceerd.
Dit is dus 15 miljoen mensen van Fluitsma en Van Tijn, maar dan de Jimversie.
Speciaal geschreven voor Niels en tegen verveling.
-Tycho
ps: ik weet dat ie abrupt eindigt, maar ik wist even niks meer.
zaterdag 17 april 2010
dinsdag 13 april 2010
Hey hey!
Hier moest ik laatst aan denken terwijl ik in bed lag;
Wanneer je een gruwelijke hekel hebt aan spreekwoorden in de praktijk,
moet je dan de plank misslaan of de spijker op de kop?
Na wat denkwerk kwam ik tot de conclusie om op de plank, maar naast de spijker te slaan.
tjsa..
Morgen meer over mijn avontuur op 12 april
Wanneer je een gruwelijke hekel hebt aan spreekwoorden in de praktijk,
moet je dan de plank misslaan of de spijker op de kop?
Na wat denkwerk kwam ik tot de conclusie om op de plank, maar naast de spijker te slaan.
tjsa..
Morgen meer over mijn avontuur op 12 april
maandag 12 april 2010
De Duivel rijdt lijn 9
Vandaag 12 april, 1 dag na mijn verjaardag.
Paniekerig ren ik rond in het huis. 'Waar zijn mijn sleutels' gil ik. De vader antwoord met het geniale, 'heb je al eens in het bakje gekeken?'. Dwaas. Het bakje is de verzamelplek voor alle sleutels en daarmee de eerste plaats waar gekeken wordt. Een blinde graai in het bakje zorgt meestal voor een veelvoud aan mogelijkheden om de deuren te bedwingen. Maar niet vandaag. 'Natuurlijk heb ik in het bakje gekeken, vent', antwoord ik gepikeerd. Met elke zak die ik omkeer kruipt de trein verder naar station Wormerveer.
Sleutelloos plof ik neer op een stoel in de 9.20, waarna mijn achterzak kraakt. Niet wetend dat dit de stilte voor de storm is zak ik verder weg in het versleten kunststof. Centraal station. Ik had moeten blijven zitten. Ik had naar Rotterdam of wat het eindpunt ook was. Het was te laat.
'Blierp' zeg ik altijd in duet met de reader wanneer de kaart het machientje raakt. 'Blierp'... een solo ditmaal. 'Hij doet het niet' zeg ik tegen de vrouw achter het stuur. Ze kijkt mij schaapachtig aan, ik loop door. Nadere inspectie van mijn OV-kaart (er zat een barst in de kaart) wordt abrupt onderbroken door een omroep. 'Wil de student even terugkomen, zo gaat dat niet he'. Ik loop naar het hokje.
'Er zit een barst in' zeg ik, alsof er een kind in het hokje zit. 'Je moet toch betalen', antwoord ze. Ik kijk haar aan. De belichaming van de menopauze kijkt terug. Haar lichaam gaf de indruk in een soort permanente opvlieger te zitten en het hoekige brilletje trilde alsof het zichzelf het liefst zou losscheuren om maar niet meer in direct contact met haar neus te hoeven komen. De vrouw (?) presteerde het om een grijns op te hoesten die zelfs Gandhi tot een rondstompende maniak had gedreven. Het was duidelijk, de tram was haar kerk en zij eiste een offer.
'U noemde mij tijdens het omroepen toch echt student. Denkt u niet dat ik het voordeel van de twijfel verdien, voor deze keer?'
'En het Spui is hoeveel?' vraag ik door het beslagen glas heen. Geen antwoord. Ik besluit de vraag in brokjes te verdelen die haar SBS6 breintje kan bevatten. 'Spui. Hoeveel' zeg ik wederom en sla vijf euro op haar altaar.
De dag was maar net begonnen.
Morgen meer.
Paniekerig ren ik rond in het huis. 'Waar zijn mijn sleutels' gil ik. De vader antwoord met het geniale, 'heb je al eens in het bakje gekeken?'. Dwaas. Het bakje is de verzamelplek voor alle sleutels en daarmee de eerste plaats waar gekeken wordt. Een blinde graai in het bakje zorgt meestal voor een veelvoud aan mogelijkheden om de deuren te bedwingen. Maar niet vandaag. 'Natuurlijk heb ik in het bakje gekeken, vent', antwoord ik gepikeerd. Met elke zak die ik omkeer kruipt de trein verder naar station Wormerveer.
Sleutelloos plof ik neer op een stoel in de 9.20, waarna mijn achterzak kraakt. Niet wetend dat dit de stilte voor de storm is zak ik verder weg in het versleten kunststof. Centraal station. Ik had moeten blijven zitten. Ik had naar Rotterdam of wat het eindpunt ook was. Het was te laat.
'Blierp' zeg ik altijd in duet met de reader wanneer de kaart het machientje raakt. 'Blierp'... een solo ditmaal. 'Hij doet het niet' zeg ik tegen de vrouw achter het stuur. Ze kijkt mij schaapachtig aan, ik loop door. Nadere inspectie van mijn OV-kaart (er zat een barst in de kaart) wordt abrupt onderbroken door een omroep. 'Wil de student even terugkomen, zo gaat dat niet he'. Ik loop naar het hokje.
'Er zit een barst in' zeg ik, alsof er een kind in het hokje zit. 'Je moet toch betalen', antwoord ze. Ik kijk haar aan. De belichaming van de menopauze kijkt terug. Haar lichaam gaf de indruk in een soort permanente opvlieger te zitten en het hoekige brilletje trilde alsof het zichzelf het liefst zou losscheuren om maar niet meer in direct contact met haar neus te hoeven komen. De vrouw (?) presteerde het om een grijns op te hoesten die zelfs Gandhi tot een rondstompende maniak had gedreven. Het was duidelijk, de tram was haar kerk en zij eiste een offer.
'U noemde mij tijdens het omroepen toch echt student. Denkt u niet dat ik het voordeel van de twijfel verdien, voor deze keer?'
'En het Spui is hoeveel?' vraag ik door het beslagen glas heen. Geen antwoord. Ik besluit de vraag in brokjes te verdelen die haar SBS6 breintje kan bevatten. 'Spui. Hoeveel' zeg ik wederom en sla vijf euro op haar altaar.
De dag was maar net begonnen.
Morgen meer.
Abonneren op:
Reacties (Atom)