Drie maanden niks
Het is nu half december. Ik zit midden in mijn drie maanden niks. Veel mensen vragen mij wat ik nu doe, nu ik gestopt ben met mijn studie. Mijn normale antwoord is ‘Chillen’ terwijl ik zo quasi-nonchalant mogelijk probeer te grijnzen. Van het goede leven genietend, tenminste zo wil ik dat het lijkt. Daarop krijg altijd drie vaste reacties. Bekenning, onbegrip of een mes in mijn rug. Alledrie goedbedoeld en alle drie fout.
De Bekenning wordt meestal gedaan door de werkende burger. Deze mensen komt men meestal rond een uur of vijf in een supermarkt tegen. Een dialoog met de werkende burger dwaalt al snel af naar school, werk of groetjes doen. Onvermijdelijk komt het uiteindelijk neer op jouw ‘Negen tot vijf’-loze bestaan. Daarna begint de bekenning. Meestal gekarakteriseerd door een hoge ‘Oooow, wat lékkuuhr, ik wou dat ik dat hád,’. De onvermijdelijke zin daarna gaat meestal over wanneer zij zelf vrij zijn of dat hun zoon of dochter ook zoveel vrij heeft. Het gesprek verandert daarna vrijwel altijd in monoloog over hoe zij mensen hebben gezien. Een klassiek voorbeeld is ‘Ik zag je moeder laatst nog’. Het wordt het liefst gezegd terwijl het winkelwagentje langzaam wordt gemanoeuvreerd zodat er een kleine Berlijnse muur ontstaat in gangpad 9. Laat ik duidelijk zijn. Er is geen antwoord op zo’n opmerking. Zelfs wanneer er daarna (zoals het hoort) verteld wordt waar en wanneer ze voor het laatst gesignaleerd was. ‘Ik kwam haar tegen in de Bruna op, even denken ik had net de kinderen naar muziekles gebracht, dinsdag. Ja dinsdag moet het geweest zijn’.
De restanten van het gesprek liggen op dit moment meestal zachtjes huilend uit te branden in een greppel. Ik noem dit gedeelte 'het wachten op de groetjes'. Zodra de groetjes namelijk zijn gewenst wordt de bankschroef der sociale controle weer losgeschroefd en kunnen er zonder problemen weer boodschappen gedaan worden. Wat er precies gehaald moest worden is, daarentegen, allang al weer vergeten, waardoor de kans bestaat de het jachtgebied van de werkende burger wederom betreden moet worden. Voor je het weet sta je weer een kwartier vast voor een kuipje boter.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Deze reactie is verwijderd door de auteur.
BeantwoordenVerwijderenOHMyGod. Je bent geniaal. Er is geen een goeie reactie op ons geweldige, verwrongen jaar/leventje! Ga je ook nog uitwijden over Onbegrip en Het Mes In De Rug?
BeantwoordenVerwijderenOhja. Ik zie het. Want dit heet Deel 1. Maar bij jou weet je maar nooit, of er na Deel 1 wel een Deel 2 komt. Dus. Dat. Ja. Of nee.
Ik wacht met smacht.
En Blogspot haat mij.
Hallo,
BeantwoordenVerwijderenHet is herkenbaar. Ik hoop niet dat ik het ooit in deze volgorde heb gevraagd aan de mensheid, maar ik heb sowieso ooit een keer verteld dat ik van half 7 tot half 7 bezig ben dag in dag uit. Behalve Zaterdag en Zondag natuurlijk, die dan weer niet! Ik zal er in het gevolg aan denken.
Nico