http://youandthem.blogspot.com/2009/11/paolo-nutini.html
Amon Amarth @ uitverkocht (bijna) Melkweg, November 12, 2009
Onze favoriete band Amon Amarth zegende ons, eenvoudige stervelingen, met een bezoekje aan Nederland. Aangezien de Zweedse goden helaas te metal waren voor het normale volk werden zij in quarantaine gezet in een gebouw aan het Leidse plein. De echte mannen (en Dorien) onder het Nederlandse volk verzamelde zich voor de Melkweg om te protesteren tegen deze godslastering. Onze hymne werd gehoord en allen mochten op audiëntie (nadat zij netjes hun lidmaatschap hadden betaald).
Het licht doofde toen de band opkwam. Een koude wind van pure metal woei stil tussen het nieuwsgierige publiek. Johan Heg wilde ons net inspireren met waarheden zoals:'I rip the axe from the head, covered in blood and brains.'* toen het ondenkelijke gebeurde. Een voet op het podium. Johann stapte opzij voor de vreemdeling die langzaam naar de microfoon schuifelde.
Hij kwam, om het maar meteen zeggen, een beetje vreemd over. Hij ging daar staan met zijn zwarte krullen en keek ons met een verdwaasde blik aan. Toen begon hij te praten. Hij mompelde dat zijn naam Paolo Nutini was en dat hij ons graag mee naar Mexico wilde nemen. Een golf van verontwaardigt gefluister ging door de zaal. 'Of het Wilde Westen dan?' sprak hij aarzelend, terwijl hij nerveus heen en weer wiegde. Het publiek keek vragend naar Amon Amarth die rustig dit schouwspel zaten te bekijken. Johan fluisterde wat tegen Frederik die grijnzend het podium verliet.
Paolo voelde dat hij het publiek langzaam aan het verliezen was. De meegekomen artiesten begonnen, voor de goede sfeer, 'Time To Pretend' van MGMT te spelen. Treurig was het om te zien dat Nutini een verfrommeld uit zijn zak peuterde en de tekst begon voor te lezen. In het publiek werden de eerste fakkels al aangestoken.
Iemand uit het publiek riep 'Guitar Hero!' en de eerste bekertjes werden al gegooid. Na een tijdje reageerde Nutini niet meer op het rondvliegende plastic. De volgende logische stap was dus om alle resterende voorwerpen naar het podium te slingeren. Flessen vodka en kruiken rum spatte rond de klungelende zanger uiteen. Frederik beklom het podium wederom en een simpele grom van Johan zorgde voor acute stilte in een eens zo rumoerige zaal.
Zwijgend gaf Frederik een telefoon aan Paolo. In een soepele beweging ontweek Nutini een goedgemikte barkruk en hield de foon bij zijn oor. Een schaduw wierp zich over zijn gezicht toen hij langzaam doorkreeg wat er aan de hand was. Zijn concert bleek de dag daarna pas in Paradiso te zijn. Paolo wierp zichzelf op de grond terwijl Amon Amarth zijn rechtmatige plaats weer innam. Snikkend sjokte hij naar de uitgang. Johan gromde terwijl hij The Pursuit of Vikings inzette. Paolo stopte bij de deur. Een met tranen gevulde blik gloeide nog een laatste maal naar een feestend publiek. Zijn list was mislukt en de metal had hem wederom verslagen. Zijn pogingen om voor een echt metalpubliek op te treden waren tot nu toe futloos geweest. 'Nouja', verzuchtte hij, 'morgen weer mijn eigen publiek'. Met deze deprimerende gedachte verdween hij in de nacht.
Tycho.
* Valhall awaits me - Amon Amarth
** omdat jullie dit verhaal waarschijnlijk toch niet geloven heb ik een foto genomen.
