En dan nu een fragment uit mijn nieuwe boek:
Raptors en Zombies,
een modern sprookje
Hoofdstuk 9
De hoek was verlaten. Een zucht van verlichting. Het korte moment van rust gaf hem de mogelijkheid om alles te overdenken. 'Zombies' grinnikte hij "van alle horror clichés bieden zombies wel het meeste vermaak". Nog geen uur geleden had hij de andere overlevenden gevonden. Samen hadden ze zichzelf richting de metro gevochten, waarna ze door een onverwachte aanval vanuit een coupé alweer twee hadden verloren. Hun namen waren nog niet bekend geweest aan hem of ze waren al in stukken gereten. 'Zombies' mompelde hij wederom in zichzelf, gevolgd door het iets te lang geaccentueerde 'zombieees'. Achter hem ging Swallow McTetten zitten. Ze pakte zorgvuldig een doekje uit haar handtasje, waarna ze standvastig stukjes darm van haar kettingzaagarm af begon te vegen. Het glimmende staal stond in mooi contrast met haar vastberaden ogen. Ze fluisterde: 'Wie is je vriend daar?' Hij keek op, de leren jas en kisten stonden in schril contrast met de clowntjessjaal die om zijn nek hing. Zijn drie horloges tikten uit de maat in de stille metrotunnel. Hij deed zijn veiligheidsbril en roze cowboyhoed af, waarna hij recht in haar ogen keek. 'Het spijt mij dat ik mij niet heb kunnen introduceren', sprak hij op een voorzichtige toon, 'ik ben Pownzor, tijdreiziger en huurling van beroep'. Hij leek onwennig in zijn hedendaagse kleren. 'Aangenaam' mompelde ze, waarna ze verder ging met haar kettingzaag oppoetsen.
Een gil maakte abrupt een einde aan dit vredige tafereel. De graaiende handen van de geïnfecteerden grepen naar Swallow's benen. Haar gil werd langzaam overstemd door het oorverdovende geluid van kettingzaag op zombieschedel. Terwijl de hersenen in het rond spatte wist hij wat er te doen stond. In zijn ooghoek zag hij Pownzor zijn wapen al gereedmaken. Terwijl Swallow een zombie in een gorgelende menigte roundhouse'de stond hij nog steeds gefixeerd op het wapen te staren. Pownzor had zo'n prachtig stuk technologie, hij voelde zich langzaam warm worden van binnen. Het wapen was onbeschrijvelijk mooi. Alsof alle vette wapens door de eeuwen heen een liefdesbaby hadden gekregen en alleen hun beste eigenschappen doorgegeven hadden. Pownzor legde aan en schoot. Uit de rookwolk die het wapen creëerde sprong een schim die zich genadeloos op de zombies stortte. 'Natuurlijk', fluisterde hij voor zichzelf, 'zo'n geweldig schietijzer kan maar met één ding schieten'. Velociraptors.
Een diep gevoel van ontevredenheid maakte zich hem meester toen hij zijn eigen wapen trok. Het slappe handpistooltje knalde verslagen naast het machtige gebrul van het goddelijke wapen in de handen van zijn compagnon. Hij raakte een zombie in zijn oog waarna deze verblind in de kettingzaag van Swallow liep.........
(lange vechtscene blabla, koop mijn boek maar als het af is)
Toen gebeurde het. Vijf velociraptors sprongen naar elkaar en in een flits was het gebeurd. Daar stond het. Een 15 meter hoge raptor met een harnas van schedels en botten. Op de plek van zijn klauwen en tanden zaten nu lightsabres en terwijl het beest zijn langzaam smakte viel er pure vodka uit zijn mond. Pownzor en Swallow trokken hem op het zadel, dat trouwens de vorm had van een Porsche Boxter. Ze gingen achter de AA-guns zitten die gemonteerd waren aan de Porsche en hij wist dat het moment daar was. Hij trok aan de stijgbeugels en terwijl er spontaan vuurwerk ontplofte achter hun rijsde de velociraptor naar straatniveau. Adelaars vlogen boven hem rond en een korte pose, terwijl er vuurwerk ontplofte op de achtergrond, zorgde ervoor dat elke man op aarde opeens spontaan de neiging kreeg om iemand een high five te geven en 'FUCK YEAH' te roepen. Dit werd ook wereldwijd gedaan. Op de Gaza-strook high five'den Israeliers en Pakistanen met elkaar en in de Congo probeerde de concurrerende groepen dat ook. Dit ging alleen minder omdat ze elkaar te lijf waren gegaan met kapmessen en hier en daar een handje verloren was gegaan. Dit mocht de pret echter niet drukken. De zombies verschrompelde in de aura van awesomeness en de zon begon weer accuut te schijnen. Hij wist dat het voorbij was en hij stuurde het meest edele beest der beesten de horizon tegemoet g. De raptor schreeuwde nog één keer waarna alle fonteinen met bier gevuld werden en er feest gevierd werd over de hele wereld. Voor deze keer leefde iedereen lang en gelukkig.
Einde
